Рӯзи Ғалаба - 9 май яке аз санаҳои муқаддасу пурифтихори таърихи башарият ба шумор меравад. Ин рӯз на танҳо хотимаи яке аз мудҳиштарин ҷангҳои асри XX - Ҷанги Бузурги Ватаниро таҷассум мекунад, балки рамзи пирӯзии неруҳои некӣ бар бадӣ, адолат бар зулм ва инсоният бар ваҳшоният мебошад. Ҳар сол мардуми ҷаҳон, аз ҷумла халқи шарафманди Тоҷикистон, бо эҳтироми амиқ ва сипоси бепоён хотираи қаҳрамононеро гиромӣ медоранд, ки барои озодии инсоният ҷони худро нисор кардаанд.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941–1945) дар таърихи инсоният ҳамчун яке аз фоҷиабортарин ва пурқурбонӣтарин рӯйдодҳо боқӣ мондааст. Ин ҷанг миллионҳо одамонро ба коми марг бурд, ҳазорҳо шаҳрҳо ва деҳаҳоро хароб кард ва тақдири халқҳои зиёдеро тағйир дод. Аммо, дар ҳамин ҳол, он намунаи олии ваҳдат, иттиҳод ва шуҷоати халқҳоро низ ба намоиш гузошт. Қувваи ирода, муҳаббат ба Ватан ва боварӣ ба пирӯзӣ сабаб гардид, ки неруҳои фашизм шикаст хӯранд.
Саҳми халқи тоҷик дар ин пирӯзии таърихӣ бисёр бузург ва арзишманд аст. Аз Тоҷикистон шумораи зиёди ҷавонон ба ҷабҳа сафарбар гардида, дар муҳорибаҳои шадид иштирок намуданд ва бо ҷасорату матонати баланд барои озодии инсоният мубориза бурданд. Қисми назарраси онҳо дар майдони ҷанг ҷони худро аз даст доданд, вале номи онҳо ҳамеша дар саҳифаҳои таърих бо эҳтиром ва ифтихор сабт гардидааст. Ҳамзамон, шумораи зиёди фарзандони далери тоҷик барои шуҷоат ва қаҳрамониҳои худ бо унвонҳои баланди давлатӣ сарфароз гардонида шуданд, ки ин далели равшани саҳми бузурги миллат дар пирӯзии умум мебошад.
Дар баробари ҷанговарон, саҳми ақибгоҳ низ басо муҳим буд. Занон, кӯдакон ва пиронсолон дар шароити ниҳоят вазнин заҳмат кашида, фронтро бо маводи ғизоӣ, либос ва дигар захираҳои зарурӣ таъмин мекарданд. Онҳо бо сабру таҳаммул ва иродаи қавӣ нишон доданд, ки пирӯзӣ танҳо дар майдони ҷанг не, балки дар меҳнати содиқона низ ба даст меояд.
Рӯзи Ғалаба имрӯз барои халқи тоҷик аҳамияти хос дорад, зеро он бо арзишҳои сулҳ, ваҳдат ва суботи ҷомеа пайванди ногусастанӣ дорад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста таъкид менамоянд: «Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ пеш аз ҳама натиҷаи ваҳдату ҳамбастагӣ, иродаи қавӣ ва садоқати халқҳо ба Ватан буд.»
Ин суханон аҳамияти ваҳдати миллиро ҳамчун омили асосии пирӯзӣ ва пешрафт бозгӯ мекунанд. Воқеан, таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки танҳо дар фазои ҳамдигарфаҳмӣ ва иттиҳод метавон ба дастовардҳои бузург ноил гардид.Пешвои миллат инчунин таъкид намудаанд: «Пос доштани хотираи қаҳрамонони ҷанг ва эҳтироми корнамоиҳои онҳо вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад.»
Ин андеша моро водор месозад, ки ба таърихи худ бо эҳтиром муносибат намоем ва аз қаҳрамониҳои гузаштагон ибрат гирем. Зеро миллате, ки таърихи худро фаромӯш мекунад, наметавонад ояндаи дурахшон дошта бошад.
Имрӯз, дар шароити ҷаҳони муосир, ки бо таҳдидҳои гуногун, аз ҷумла низоъҳои сиёсӣ ва мушкилоти амниятӣ рӯ ба рӯст, аҳамияти Рӯзи Ғалаба боз ҳам бештар эҳсос мегардад. Пешвои миллат дар ин замина таъкид мекунанд: «Сулҳ неъмати бебаҳоест, ки онро бояд чун гавҳараки чашм ҳифз намоем.»
Ин суханон аҳамияти сулҳ ва суботро ҳамчун асоси рушди устувори ҷомеа нишон медиҳанд. Воқеан, бе сулҳ наметавон ба пешрафти иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ ноил гардид.
Рӯзи Ғалаба ҳамзамон мактаби бузурги тарбияи ватандӯстӣ мебошад. Он дар қалби ҷавонон эҳсоси ифтихор аз Ватан, эҳтиром ба таърих ва масъулият барои ояндаро бедор мекунад. Ҷавонон бояд аз корнамоиҳои гузаштагон илҳом гирифта, барои ободии Ватан ва таҳкими сулҳу ваҳдат саҳмгузор бошанд.
Хулоса, Рӯзи Ғалаба - ин на танҳо як санаи таърихӣ, балки рамзи ҷовидонаи пирӯзии инсоният ва дарси бузурги зиндагӣ барои наслҳои имрӯз ва фардо мебошад. Он моро ба ҳифзи сулҳ, таҳкими ваҳдат ва эҳтироми арзишҳои умумибашарӣ даъват мекунад. Бигзор хотираи қаҳрамонон ҳамеша дар дилҳо зинда бошад ва роҳи онҳо барои мо чароғи ҳидоят гардад.
Ибодзода С.Т. доктори илмҳои тиб, профессор,ноиби президенти АМИТ,
раиси шуъбаи илмҳои тиббӣ ва фарматсевтӣ Юлдошева З.И. мутахассиси бахши маҷаллаҳои тиббии АМИТ
