9 сентябри соли 1991 Тоҷикистон дар асоси Изҳороти истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки аз тарафи Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид, истиқлолияти давлатии худро эълон кард. Дар ин рӯз давраи нави таърихӣ оғоз ёфт. Акнун кишварамон аз таъсири сиёсати беруна озод шуда, роҳ ба сӯи худмуайянкунии миллӣ, пешрафти иҷтимоӣ ва эҳёи маданӣ боз гардид.
Мафҳуми истиқлолияти давлатӣ аз Эъломияи истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 24 августи соли 1990 бармеояд, ки мувофиқи он истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ягонагӣ ва ҳукмравоии ҳокимияти давлатӣ дар тамоми ҳудуди Ҷумҳурии Тоҷикистон ва соҳибихтиёрии он дар муносибатҳои хориҷӣ ифода меёбад.
Аз замони бадастории истиқлолияти давлатӣ 34 сол гузашт ва дар Тоҷикистон насли томе ба воя расидааст, ки дар даврони истиќлолият таваллуд шудаанд. Саволи мантиқӣ ба миён меояд: имрӯз ҷавонони кишвар истиқлолиятро чӣ гуна дарк мекунанд?
Истиқлолият барои кишварамон ба осонӣ ба даст наомадааст. Солҳои аввали соҳибихтиёрӣ бо ноустувории сиёсӣ ва ҷанги шаҳрвандӣ (солҳои 1992-1997) ҳамроҳ буд, ки кишвар солҳои зиёд оқибатҳои онро паси сар кард. Бо шарофати заҳмату талошҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва халқи меҳнатпарасти тоҷик дар Тоҷикистон сулҳ барқарор гардида, ниҳодҳои ҳокимияти давлатӣ мустаҳкам гардиданд ва раванди рушди устувор бошиддат ҷараён гирифт. Ин дониш заминаи ташаккули шуури ватандӯстӣ дар ҷавонон мебошад.
Насли ҷавони муосири Тоҷикистон хонандагони муассисаҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ ва махсус, донишҷӯён, мутахассисони ҷавон, соҳибкорони ҷавон, олимони ҷавон ва варзишгарон мебошанд. Онҳо дар ҳаёти ҷамъият фаъолона иштирок карда, мамлакатро дар арсаи байналмилалӣ муаррифӣ мекунанд ва дар пешрафти соҳаҳои гуногун ҳисса мегузоранд.
Аксари ҷавонон истиқлолиятро бо мафҳумҳои зерин алоқаманд мекунанд: сулҳу субот; озодии интихоб ва имкониятҳои худшиносӣ; рушди фарҳанг ва забони модарӣ; масъулияти ояндаи мамлакат ва ғайра.
Барои ҷавонон истиқлолият на танҳо як воқеияти таърихӣ, балки воқеияти рӯзмарраест, ки онҳо дар он зиндагӣ мекунанд, таҳсил мекунанд, касбу кор меомӯзанд ва оила бунёд мекунанд.
Барномаҳои давлатӣ барои дастгирии ҷавонон дар тарбияи ватандӯстӣ нақши муҳим доранд.
Намунаҳои чунин ташаббусҳо инҳоянд:
• Форумҳо ва конфронсҳои миллии ҷавонон;
• Бурсияҳо ва барномаҳои давлатӣ барои таҳсил дар хориҷа;
• Чорабиниҳои фарҳангию маърифатӣ бахшида ба Рӯзи Истиқлолият;
• Ҷалби ҷавонон ба лоиҳаҳои волонтёрӣ, экологӣ ва иҷтимоӣ.
Бо шарофати ин иқдомот дар ҷавонон мавқеъи фаъоли шаҳрвандӣ, майли ба кишвари худ муфид будан ва дарки аҳамияти истиқлолият ҳамчун арзиши олии миллӣ ташаккул меёбанд.
Насли ҷавон ба оянда некбинона менигарад. Ҷавонони Тоҷикистон сарфи назар аз чолишҳои ҷаҳони муосир – аз ҷаҳонишавӣ то таҳдидҳои экологӣ талош доранд, дастовардҳои кишвари худро ҳифз ва афзун намуда истодаанд. Барои онҳо истиқлолият арзиши бузургест, ки оянда дар асоси он бунёд мешавад Истиқлолият на танҳо иди давлатӣ, балки заҳмату талошҳои ҳаррӯза, саҳмгузорӣ дар рушди ҷомеа, илму фарҳанг, экология ва инноватсия аст. Истиқлолияти Тоҷикистон ҷузъи ҷудонашавандаи ҳувияти миллӣ мебошад. Барои насли ҷавон ин на танҳо озодӣ, балки масъулият низ мебошад. Ҳамин тариқ, ҷавонони Тоҷикистон истиклолияти давлатии Тоҷикистонро чунин бояд дарк намоянд: “Эҳтиром ба гузаштагон, фаъолияти самаранок дар имрӯз ва майлу хоҳиши ояндаи нек”.
34-умин солгарди Истиқлолияти давлатии Тоҷикистонро ба тамоми ҳамдиёронам муборакбод мегӯям.
Абдураҳмонзода Бобоҷон – сардори шуъбаи кадрҳои Институти фалсафа,
сиёсатшиносӣ ва ҳуқуқи ба номи А. Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон
ИШТИРОКИ ПРЕЗИДЕНТИ АМИТ ДАР АКСИЯИ ТОЗАГӢ БАХШИДА БА 35 – СОЛАГИИ ИСТИҚЛОЛИЯТИ ДАВЛАТИИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН
Имрӯз, 2 май бо ибтикори Раёсати Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон бахшида ба 35 – солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дар ҳошияи дастуру супоришҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва иқдомҳои Раиси Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси шаҳри Душанбе муҳтарам Рустами Эмомалӣ ҷиҳати ба “Шаҳри сабз” табдил додани пойтахти мамлакат- шаҳри Душанбе ва эълон гардидани Соли 2026 «Соли вусъат додани корҳои ободониву созандагӣ ва тақвияту таҳкими худшиносиву худогоҳии миллӣ» дар маҳаллаи Қаротегини ноҳияи Шоҳмансур аксияи тозагӣ баргузор гардид.
Дар аксияи тозагӣ президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, вакили Маҷлиси вакилони халқи шаҳри Душанбе, академик Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт ва роҳбарону кормандони муассисаҳои илмӣ-таҳқиқотӣ ва сокинони маҳаллаи мазкур иштирок намуданд.
Мавриди зикри хос аст, ки иштироки фаъоли олимону кормандони муассисаҳои илмӣ-таҳқиқотӣ дар чунин иқдомҳои созандагӣ нишонаи равшани эҳсоси баланди масъулияти шаҳрвандӣ, арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар рушди устувори пойтахти кишвар мебошад. Аксияи мазкур на танҳо ба тозаву озода нигоҳ доштани муҳити зист равона гардида, балки дар таҳкими фарҳанги шаҳрнишинӣ, баланд бардоштани маърифати экологии аҳолӣ ва тарбияи ҳисси ватандӯстиву худшиносии миллӣ низ нақши муассир мегузорад.
Дар ҷараёни баргузории аксия иштирокчиён ба тозакунии кӯчаву хиёбонҳо, ҷамъоварии партовҳо, обёрии дарахтони ороишиву сояафкан ва ободонии гирду атрофи маҳалла машғул гардида, барои беҳтар намудани симои зоҳирии пойтахт саҳми назаррас гузоштанд. Бояд гуфт, ки чунин ташаббусҳо дар доираи сиёсати созандаву ободкоронаи давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон татбиқ гардида, ба фароҳам овардани муҳити солиму зебо барои зиндагии шоистаи шаҳрвандон мусоидат менамоянд.
Бо итминон метавон гуфт, ки баргузории чунин аксияҳои дастаҷамъона омили муҳими таҳкими ҳамбастагӣ, баланд гардидани сатҳи худогоҳии миллӣ ва рушди фарҳанги меҳнату ободкорӣ дар ҷомеа мебошад. Зеро ҳар як иқдоми неку созанда қадамест устувор дар роҳи ободии Ватан ва таъмини зиндагии шоистаи мардуми кишвар.
Ҳамзамон, зимни баргузории аксияи мазкур Президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, вакили Маҷлиси вакилони халқи шаҳри Душанбе, академик Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт бо сокинони маҳалла суҳбати самимӣ анҷом дода, аҳамияти риояи тозагиву озодагӣ, ҳифзи муҳити зист ва саҳмгузорӣ дар корҳои ободониву созандагиро таъкид намуд.
Изҳори ҳамдардӣ ва супоришҳои Сарвари давлат дар робита ба оқибатҳои офати табиӣ дар шаҳри Кӯлоб 02.05.2026
Шаби гузашта дар як қатор шаҳру ноҳияҳои кишвар, махсусан, дар шаҳри Кӯлоб боришоти зиёди борон ва омадани сел рух дод, ки дар натиҷаи он дар шаҳри Кӯлоб 3 кас ба ҳалокат расида, 3 тани дигар дар беморхона бистарӣ карда шуданд.
Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба оилаҳои шахсони фавтида изҳори ҳамдардӣ карда, ба Сарвазири мамлакат, Раиси вилояти Хатлон ва Комиссияи давлатӣ оид ба ҳолатҳои фавқулода дастур доданд, ки фавран ба ҷойи ҳодиса ҳозир шуда, барои расонидани кумак ба оилаҳои зарардида ва ҳарчи зудтар бартараф кардани оқибатҳои офати табиӣ ҳамаи тадбирҳои заруриро амалӣ намоянд.
НАШРИ КИТОБИ «АНАТОМИЯИ ОДАМ» ДАР АМИТ АЗ ҶОНИБИ ДОКТОРИ ИЛМҲОИ ТИБ, ПРОФЕССОР ИБОДЗОДА САИДМУҚИМ ТИЛЛОХӮҶА
Дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон китоби тозанашр таҳти унвони «Анатомияи одам», ки аз ҷониби ноиби президенти АМИТ, доктори илмҳои тиб, профессор Ибодзода Саидмуқим Тиллохӯҷа таълиф гардидааст, ба нашр расид.
Бояд гуфт, ки асари мазкур ба омӯзиши сохтор ва фаъолияти узвҳои бадани инсон бахшида шуда, яке аз дастурҳои муҳими таълимӣ барои донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии тиббӣ, муҳаққиқон ва мутахассисони соҳаи тандурустӣ маҳсуб меёбад. Дар китоб масъалаҳои асосии анатомияи инсон бо услуби илмӣ ва дастрас шарҳу тавзеҳ дода шуда, бо истифода аз маълумоти муосири илмӣ таҳия гардидааст.
Қобили зикр аст, ки нашри чунин асарҳои арзишманд дар рушди илми тиб, баланд бардоштани сатҳи маърифати касбии мутахассисон ва омодасозии кадрҳои баландихтисос нақши муҳим дорад.
СОЗДАНИЕ РЕГИОНАЛЬНОГО ЦЕНТРА МОНИТОРИНГА ЛЕДНИКОВ В ДУШАНБЕ МОЖЕТ УСИЛИТЬ ИССЛЕДОВАТЕЛЬСКИЙ ПОТЕНЦИАЛ
ДУШАНБЕ, 01.05.2026 /НИАТ «Ховар»/. В ходе регионального экологического саммита, состоявшегося в Астане, Президент Республики Таджикистан, Лидер нации уважаемый Эмомали Рахмон обозначил стратегическую инициативу по созданию в Душанбе регионального центра по изучению и мониторингу ледников и криосферы Центральной Азии под эгидой Всемирной метеорологической организации.
По словам ведущего научного сотрудника ГНУ «Центр изучения ледников НАНТ» Дилором Каюмовой, инициатива отражает долгосрочный курс на усиление и развитие научной инфраструктуры и научных подходов в области водных ресурсов и климатической устойчивости.
В этих условиях особую значимость приобретает развитие междисциплинарных методов, позволяющих не только фиксировать изменения, но и объяснять их механизмы. Одним из таких направлений является изотопная гидрология, которая позволяет проводить высокоточный анализ происхождения, циркуляции и трансформации водных масс, а также их взаимодействия с ледниковыми системами.
«Этот подход становится всё более востребованным в современных исследованиях криосферы. Методы изотопной гидрологии позволяют значительно повысить точность интерпретации данных и расширить понимание процессов, происходящих в криосфере. В этом контексте особая роль принадлежит Национальной академии наук Таджикистана, которая уже сегодня является ключевым научным центром страны в области гляциологии и мониторинга криосферных процессов. Под руководством Академии формируется системный подход к развитию фундаментальных и прикладных исследований, связанных с изменением состояния ледников и водных ресурсов», — отмечает учёная.
Президент Национальной академии наук Таджикистана Кобилджон Хушвахтзода как научный руководитель высшего уровня обеспечивает стратегическое направление развития этих исследований, укрепляя позиции Национальной академии наук как ведущей научной платформы региона. В рамках уже существующих научных направлений особое внимание уделяется расширению методологической базы, включая внедрение современных аналитических инструментов.
«Наглядным примером может служить официальное открытие лаборатории по изотопному исследованию являющейся одним из перспективных направлений, которое активно развивается в гляциологической и гидрологической научной среде в рамках Конференции высокого уровня, посвященной 2025 году — Году сохранения ледников. Важным аспектом текущего этапа развития является участие женщин-учёных в данных исследованиях. Их вовлечение в сферу изотопной гидрологии способствует расширению научного потенциала и формированию более устойчивой исследовательской среды. Поддержка таких инициатив со стороны научного сообщества Академии играет значимую роль в укреплении кадрового и исследовательского потенциала», — рассказала Дилором Каюмова.
С учётом обозначенной Президентом страны инициативы по созданию регионального центра в Душанбе, можно отметить, что Национальная академия наук Таджикистана уже сегодня обладает необходимой научной базой для формирования его содержательного ядра.
В этом контексте развитие изотопной гидрологии может рассматриваться как одно из ключевых направлений, способных усилить будущую структуру регионального центра по изучению и мониторингу ледников и криосферы Центральной Азии под эгидой Всемирной метеорологической организации.
«Таким образом, формируется последовательная научная траектория: от стратегического видения на государственном уровне – к его институциональному наполнению через НАНТ и дальнейшему развитию прикладных методов исследования. В рамках этого процесса изотопная гидрология выступает не только как научный инструмент, но и как важный элемент формирования современной исследовательской инфраструктуры в области криосферы», — сказала она в заключение.
БОЗДИДИ ПРЕЗИДЕНТИ АМИТ АЗ РАФТИ НАВОРБАРДОРИИ ФИЛМИ МУСТАНАД ВА КОРҲОИ ТАҲҚИҚОТӢ ДАР ҚАЛЪАИ КӮҲИ МУҒ
Дар доираи омодагиҳо ба ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз ҷониби гурӯҳи эҷодии Муассисаи давлатии “Телевизиони Тоҷикистон” таҳияи филми мустанади «Қалъаи Кӯҳи Муғ» идома дорад. Филми мазкур дар доираи силсилаи “Ганҷи таърих” таҳия гардида, таҳти роҳбарии коргардон Шавкат Муҳаммадиев рӯи навор гирифта мешавад.
Ҳадафи филм муаррифии арзишҳои таърихию фарҳангии миллат, эҳёи хотираи таърихӣ ва таҳкими ҳисси ватандӯстии ҷомеа мебошад. Қалъаи Кӯҳи Муғ, ки дар ҳудуди ноҳияи Айнӣ, дар соҳили чапи дарёи Зарафшон ҷойгир аст, яке аз ёдгориҳои муҳими таърихии асрҳои VII–VIII ба шумор рафта, ҳамчун паноҳгоҳи охирин ҳокими Суғд — шоҳ Деваштич маъруф мебошад.
Ёдовар мешавем, ки соли 1932 сокини маҳаллӣ Ҷӯраалӣ Муҳаммадалӣ дастхатҳои нодиреро дар ин мавзеъ пайдо намуда, дар натиҷаи тадқиқоти минбаъда беш аз 70 дастхати суғдӣ ва дигар бозёфтҳои арзишманди таърихӣ кашф гардиданд. Айни ҳол қисми зиёди ин дастхатҳо дар осорхонаҳои бонуфузи ҷаҳон нигоҳдорӣ мешаванд.
Боиси зикр аст, ки моҳи апрели соли 2025 маҷмӯаи дастхатҳои Қалъаи Кӯҳи Муғ ба Феҳристи “Хотираи ҷаҳон”-и ЮНЕСКО ворид гардида, аҳамияти байналмилалии он бори дигар тасдиқ карда шуд. Ҳамчунин, худи ёдгорӣ дар доираи номинатсияи “Роҳи Абрешим: долони Зарафшон–Қароқум” ба Феҳристи мероси умумибашарии ЮНЕСКО шомил мебошад.
Имрӯз аз рафти наворбардории филми мустанад ва корҳои таҳқиқотӣ президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, академик Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт ва раиси ноҳияи Айнӣ Равшан Раҳимзода боздид ба амал оварданд.
Раиси ноҳияи Айнӣ зимни боздид иброз дошт, ки Қалъаи Кӯҳи Муғ ҳамчун мероси гаронбаҳои таърихӣ мояи ифтихору сарбаландии мардуми тоҷик буда, муаррифии он дар арсаи байналмилалӣ яке аз самтҳои муҳими сиёсати фарҳангии давлат ба шумор меравад. Зикр гардид, ки бо истифода аз имкониятҳои мавҷуда, рушди инфрасохтори сайёҳӣ дар атрофи ин ёдгорӣ тадриҷан тақвият дода мешавад.
Президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, академик Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт таъкид намуд, ки омӯзиш, ҳифз ва муаррифии чунин ёдгориҳои нодири таърихӣ вазифаи муҳими олимон ба ҳисоб рафта, онҳо дар таҳкими худшиносии миллӣ ва муаррифии тамаддуни тоҷикон нақши калидӣ доранд.
Ҳамчунин, таъкид гардид, ки Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон пайваста ба масъалаи омӯзиш ва ҳифзи мероси таърихию фарҳангӣ таваҷҷуҳи махсус зоҳир намуда, таърихи пурифтихори миллатро ҳамчун мактаби бузурги худшиносӣ арзёбӣ менамоянд. Ба таъкиди Сарвари давлат, ҳифз ва тарғиби арзишҳои таърихӣ барои тарбияи насли ватандӯст ва худогоҳ аҳамияти муҳим дорад.
Қайд гардид, ки Қалъаи Кӯҳи Муғ дорои имкониятҳои васеи рушди сайёҳии фарҳангӣ буда, метавонад дар оянда ба яке аз маконҳои муҳими ҷалби сайёҳон табдил ёбад.
Имрӯз, 28 апрел дар толори Маркази шарқшиносӣ ва мероси хаттии назди Раёсати Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва бахшида ба фаъолияти илмӣ-назариявии узви вобастаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, шодравон Ҳақназар Назаров, конференсияи илмӣ-амалӣ таҳти унвони «Масъалаҳои мубрами Афғонистоншиносӣ дар Тоҷикистон: дирӯз ва имрӯз» баргузор гардид. Ба кори конфронс саркотиби илмии Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон Қосимшоҳ Искандаров ҳусни оғоз бахшид.
Президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, академик Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт дар сухани ифтитоҳии хеш иброз дошт, ки устод Ҳақназар Назаров аз нахустин олимони тоҷик аст, ки дар даврони Шуравӣ ба таҳқиқи масъалаҳои миллӣ пардохта, вазъи сиёсию иқтисодӣ ва иҷтимоию фарҳангии тоҷиконро мавриди омӯзиши амиқ қарор додааст.
Таъкид гардид, ки илми Афғонистоншиносӣ дар баробари омӯзиши таърихи минтақа, ҳамчун мавзуи стратегии муҳим ба хотири таъмини амнияти минтақа, таҳкими сулҳу субот ва пешгирии падидаҳои номатлуб, аз қабили тундгароӣ ва хушунат, аҳамияти вижа дорад. Дар ин замина, бист сол қабл Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, масъалаи роҳҳои таъмини сулҳи минтақа ва таъсиси камарбанди амниятии Афғонистонро матраҳ намуда буд.
Зикр гардид, ки устод Ҳақназар Назаров дар осори илмии худ ба таҳлили равандҳои геополитикӣ ва стратегияи абарқудратҳои ҷаҳон таваҷҷуҳи махсус зоҳир намуда, таъсири онҳо ба вазъи сиёсиву иҷтимоии Афғонистон ва минтақаи Осиёи Марказиро ҳамаҷониба баррасӣ кардааст.
Дар идомаи конфронс муҳаққиқону коршиносон бо маърӯзаҳои илмӣ баромад намуда, доираи васеи масъалаҳои марбут ба Афғонистоншиносиро, аз ҷумла робитаҳои таърихию фарҳангӣ, равандҳои муосири сиёсӣ ва дурнамои ҳамкориҳои минтақавиро мавриди таҳлил қарор доданд.
Дар фарҷоми ҳамоиш таъкид шуд, ки баргузории чунин конфронсҳо барои густариши таҳқиқоти илмӣ, табодули таҷриба миёни олимон ва таҳкими ҳамкориҳои илмӣ дар самти Афғонистоншиносӣ заминаи мусоид фароҳам меорад.
В журнале Global Research in Environment and Sustainability (ISSN 3033-3644) опубликована научная статья «Оценка фонового излучения в Раштском регионе Таджикистана»
Целью работы стала комплексная оценка радиационного фона и распределения радионуклидов на территории Раштской зоны Таджикистана, включая анализ гамма-излучения, состояния почв и источников питьевой воды.
Результаты показали, что уровень фоновой радиации в регионе находится в пределах естественных значений (0,06–0,12 мкЗв/ч) и не превышает допустимых норм. При этом локальные повышения содержания цезия-137 зафиксированы в ущелье Камаров, что связано с природно-географическими особенностями территории.
Авторы: А. Саломов, С. Муминов, Ф. Мухиддинова, А. Хукуматов (Агентство по химической, биологической, радиационной и ядерной безопасности Национальной академии наук Таджикистана).
Ссылка на статью (Scopus-indexed): https://doi.org/10.63002/gres.401.1347
В журнале «Радиация и риск» (Radiation and Risk), том 35, № 1, 2026 г., опубликован обзор «Урановые хвостохранилища Центральной Азии: история и современное состояние».
Цель работы - обобщить материалы по истории формирования и текущему состоянию радиоактивных урановых хвостохранилищ в странах Центральной Азии (Казахстан, Кыргызстан, Таджикистан, Узбекистан), возникших в результате советской урановой программы 1940–1990-х годов. Авторы анализируют объёмы отходов, а также оценивают проведённые рекультивационные мероприятия.
В статье подчёркивается идентичность технологий и проблем во всех странах региона и даются практические рекомендации по усилению региональной координации, мониторингу и международному сотрудничеству для минимизации радиационных рисков.
Авторы: Назаров Х.М., Зоитова М.А., Хакимова Н.У., Мирсаидов У.М. (Агентство по химической, биологической, радиационной и ядерной безопасности НАН Таджикистана).
Ссылка на статью (Scopus-indexed): https://doi.org/10.21870/0131-3878-2026-35-1-75-93
