Skip to main content

Дар замони муосир, ки ҷаҳонишавӣ ва таъсироти фарҳангӣ-идеологӣ ба ҳар миллат ва давлат таҳдидҳои навро эҷод мекунад, омӯзиши масъалаҳои идеология, нақши зиёиён дар ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва таъмини амнияти маънавӣ аҳамияти фавқулодда касб мекунад. Мақолаи "Идеология ва зиёиён" аз ҷониби олими маъруфи тоҷик, доктори илмҳои сиёсатшиносӣ Саймумин Ятимов (С. Ятимов), ки дар ҷилди 7-уми китоби "Асарҳо" (Идеология ва манфиати миллӣ, Душанбе: Ганҷ нашриёт, 2019) нашр шудааст, яке аз беҳтарин намунаҳои таҳқиқоти илмӣ дар ин самт аст. Ин мақола на танҳо масъалаҳои назариявиро баррасӣ мекунад, балки онҳоро бо таҷрибаи таърихии миллати тоҷик ва ҳодисаҳои ҷаҳонӣ пайванд медиҳад, ки ин хусусият онро ба як пажӯҳиши ҳамаҷониба ва амалӣ табдил медиҳад.

Ҳамчун доктори илмҳои таърих, ки солҳои зиёд ба омӯзиши таърихи идеологияҳои миллӣ ва нақши зиёиён дар инкишофи ҷамъиятҳои Шарқ машғул будам, ин мақоларо ҳамчун як саҳми арзишманд дар илми таърих ва фалсафаи сиёсӣ арзёбӣ мекунам. Тақризи мазкур ба таври мусбат ба таҳлили муҳтаво, сохтор, асосҳои илмӣ ва аҳамияти амалии мақола бахшида шудааст. Ман кӯшиш мекунам, ки ин тақризро дар ҳаҷми тақрибан 5 саҳифа (бо ҳисоби ҳар саҳифа тақрибан 300-400 калима) таҳия намоям, то ҳамаи ҷанбаҳои муҳимро фаро гирад.

Мақола бо як муқаддимаи фалсафӣ оғоз мешавад, ки дар он муаллиф қобилияти фикрронӣ ва офариниши идеяҳоро ҳамчун беҳтарин атои табиат ба инсон таъкид мекунад. Ин қисмат бо истинод ба назарияҳои Маркс ва Энгелс ("Немецкая идеология") ва мисолҳои таърихӣ, чун ҳолати Нютон, мукаммал гардонда шудааст. Муаллиф идеяҳоро ҳамчун маҳсули ҳиссиёт, идрок ва таҳлили мантиқӣ муаррифӣ мекунад ва нақши онҳоро дар рушди инсоният ҳамчун муҳимтарин омил барҷаста месозад. Ин муқаддима на танҳо хонандаро ба фикр водор мекунад, балки заминаи назариявиро барои баррасии минбаъдаи масъалаҳои идеология ва зиёиён фароҳам меоварад.

Дар қисмати асосӣ муаллиф ба таҳлили муносибати инсон ба воқеияти атроф, зарурати донишҳои ҳаққонӣ ва хатари тасаввуроти рӯякӣ мепардозад. Истинод ба Монтен ("одамон ба ҳеҷ чиз он андоза сахт бовар намекунанд, назар ба чизе, ки нисбаташ маълумоти хеле кам доранд") ин ҷо хеле муносиб аст ва нишон медиҳад, ки муаллиф таърихи фалсафаро хуб медонад. Ӯ таъкид мекунад, ки танҳо халқҳое бурд кардаанд, ки моҳияти корҳоро дарк намуда, ниятҳои душманро ошкор кардаанд. Ин нуқтаҳо бо мисолҳои таърихӣ аз ҳаёти миллатҳои гуногун муайян карда шудаанд, ки ин мақоларо ба як пажӯҳиши таърихӣ-таҳлилӣ табдил медиҳад.

Яке аз қисматҳои муҳимми мақола ба нақши зиёиён дар низоми сиёсӣ бахшида шудааст. Муаллиф зиёиёнро ҳамчун "рӯшноӣ" ва полоишгари идеологияҳо муаррифӣ мекунад, ки вазифаашон ислоҳи шуур ва дарки амиқи мавҷудот аст. Истинод ба таърихи миллати тоҷик – аз Абӯалӣ ибни Сино ва Фирдавсӣ то Садриддини Айнӣ ва дигарон – ин ҷо хеле арзишманд аст. Муаллиф муборизаи зиёиён бар зидди ҷаҳолат, фанатизм ва истилогаронро таҳлил мекунад ва нишон медиҳад, ки чӣ гуна онҳо забони миллӣ, фарҳанг ва рӯҳияи ватандӯстиро ҳифз кардаанд. Ин қисмат на танҳо илмӣ, балки илҳомбахш аст ва барои тарбияи ҷавонон муфид мебошад.

Дар идома муаллиф ба масъалаҳои муосири Тоҷикистон мепардозад: ҷанги шаҳрвандӣ, эҳёи ваҳдати миллӣ ва хатари идеяҳои бегона. Ӯ ба китоби Г. Моргентау ("Politics Among Nations") истинод карда, қудрати миллиро бо омилҳои маънавӣ, илмӣ ва зиёӣ пайванд медиҳад. Ин пайванд байни назарияи ғарбӣ ва таҷрибаи шарқӣ яке аз нуктаи қувватбахши мақола аст ва нишон медиҳад, ки муаллиф илми ҷаҳониро хуб медонад.

Дар хулоса муаллиф идеологияро ҳамчун воситаи таъмини амнияти миллӣ муаррифӣ мекунад ва хатари унсурҳои ҷаҳонишавӣ, чун интернет ва шабакаҳои маҳвораиро таъкид мекунад. Ӯ вазифаи зиёиёнро дар фош кардани идеяҳои догматикӣ ва экстремистӣ барҷаста месозад ва мақоларо бо як ҳушдори илмӣ – зарурати боло бурдани сатҳи маърифатнокӣ – анҷом медиҳад.

Мақола аз ҷиҳати илмӣ хеле мустаҳкам аст. Муаллиф аз методҳои таърихӣ-таҳлилӣ, муқоисаӣ ва фалсафӣ истифода мебарад. Истинодҳо ба манбаъҳои классикӣ (Маркс, Энгелс, Монтен, Фейербах, Черчилль, Моргентау, Манхейм) ва муаллифони тоҷик (Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Сино) ин мақоларо ба як синтези илмҳои таърих, фалсафа ва сиёсатшиносӣ табдил медиҳад. Рӯйхати адабиёт дар охири мақола (аз [1] то [9]) нишон медиҳад, ки таҳқиқот бар асоси манбаъҳои боэътимод сурат гирифтааст.

Аз нуқтаи назари илми таърих, мақола аҳамияти бузург дорад, зеро таърихи миллати тоҷикро на ҳамчун ҳодисаҳои тасодуфӣ, балки ҳамчун равандҳои идеологӣ таҳлил мекунад. Масалан, муборизаи зиёиён бар зидди истилогарон ва ҷаҳолат дар асрҳои миёна ва муосир ҳамчун омили ҳифзи ҳувияти миллӣ баррасӣ мешавад. Ин муносибат ба таърихи идеологияҳо дар Шарқ навоварӣ дорад ва метавонад барои таҳқиқотҳои минбаъда замина шавад.

Муаллиф аз принсипҳои объективият риоя мекунад: ӯ на танҳо тарафҳои мусбати зиёиёни тоҷикро таъкид мекунад, балки хатари бетарафӣ ва "Laisses Faire"-ро низ ошкор месозад. Ин муносибати илмиро нишон медиҳад ва мақоларо аз ҳолати таблиғотӣ берун меоварад.

Муаллиф масъалаҳои ҷаҳониро бо таҷрибаи Тоҷикистон пайванд медиҳад, масалан, ҷанги шаҳрвандӣ ва эҳёи ваҳдатро ҳамчун мисоли амалии нақши идеология дар амнияти миллӣ баррасӣ мекунад. Ин навоварӣ аст, зеро дар илми таърихи пасошӯравӣ чунин таҳлилҳои ҳамаҷониба каманд.

Навоварӣ дар пайванди фалсафаи шарқӣ (Сино, Фирдавсӣ) бо ғарбӣ (Моргентау, Манхейм) низ дида мешавад. Муаллиф нишон медиҳад, ки принсипҳои қудрати миллӣ универсалӣ ҳастанд ва барои Тоҷикистон мувофиқанд. Ин муносибат метавонад барои омӯзиши муқоисавии идеологияҳо дар Осиёи Марказӣ илҳомбахш бошад.

Дар қисмати хулоса муаллиф ба хатари ҷаҳонишавӣ ва таъсири расонаҳо мепардозад, ки ин масъала дар замони муосир ҳанӯз ҳам актуалӣ аст. Ӯ пешниҳодҳои амалӣ дода, барои боло бурдани сатҳи маърифат ва фаъолияти илмӣ барои муқобила бо идеяҳои бегона мусоидат менамояд.

Мақола на танҳо илмӣ, балки амалӣ аст. Он барои сиёсатмадорон, зиёиён ва ҷавонони Тоҷикистон ҳамчун дастури амалӣ хизмат мекунад. Таъкид ба ваҳдати миллӣ, ҳифзи истиқлолият ва мубориза бар зидди экстремизм ин мақоларо ба як воситаи тарбияи ватандӯстӣ табдил медиҳад.

Дар илми таърих ин мақола метавонад барои донишгоҳҳои олӣ истифода шавад, зеро он таърихи идеологияро бо ҳодисаҳои муосир пайванд мекунад. Барои пажӯҳишгарон он замина барои таҳқиқотҳои нав, чун омӯзиши нақши зиёиён дар давраи соҳибистиқлолӣ, фароҳам меоварад.

Мақолаи "Идеология ва зиёиён",ки аз ҷониби С. Ятимов таълиф шудааст, як пажӯҳиши барҷаста аст ва илми таърихро бо фалсафа ва сиёсатшиносӣ муттаҳид мекунад. Он аҳамияти зиёиёнро дар ҳифзи манфиатҳои миллӣ таъкид мекунад ва барои рушди Тоҷикистон илҳомбахш аст. Ин мақола арзиши илмӣ,универсалӣ ва амалӣ дорад ва тавсия медиҳам, ки онро ҳамчун манбаи асосӣ дар омӯзиши идеологияҳои миллӣ истифода баранд.

ҚУРБОНОВА Ширин – арходими илмии Шуъбаи Осиёи Ҷанубу Шарқии Институти омӯзиши масъалаҳои давлатҳои Осиё ва Аврупои Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, доктори илмҳои таърих, профессор