Ҳар сол дар кишвари мо Рӯзи модар бо шукӯҳу шаҳомати хос таҷлил мегардад. Ин рӯз на танҳо як санаи тақвимӣ, балки рамзи эҳтиром, муҳаббат ва қадршиносӣ нисбат ба бузургтарин шахсият дар зиндагии ҳар инсон - Модар мебошад. Модар олиҳаи меҳру шафқат, сарчашмаи зиндагӣ ва тарбиятгари аввалини башар аст. Ҷомеае, ки модарро гиромӣ медорад, ояндаи дурахшон дорад.
Модар - сарчашмаи ҳаёт ва меҳр. Аз лаҳзаҳои нахустини ҳаёт инсон худро дар оғӯши гарму пурмеҳри модар эҳсос мекунад. Маҳз навозишу аллаи модар аввалин суруди зиндагии мост. Ӯ бо шабзиндадориҳо, бо ғамхорӣ ва бо муҳаббати беандоза фарзандро ба камол мерасонад. Меҳри модар беминнат, беғараз ва ҷовидонист.
Модар на танҳо ҳаёт мебахшад, балки ба он маънӣ медиҳад. Ӯ бо суханони насиҳатомез, бо рафтори намунавӣ ва бо ахлоқи ҳамида фарзандро ба роҳи рост ҳидоят мекунад. Агар ҷомеа солим бошад, ин пеш аз ҳама аз тарбияи дурусти модарон сарчашма мегирад.
Ҷойгоҳи модар дар фарҳанги миллӣ. Дар фарҳанги тоҷик мақоми модар хеле баланд аст. Осори классикони мо саршор аз васфи модар ва зан мебошад. Шоирону адибони бузург модарро ҳамчун рамзи покӣ, вафо ва садоқат ситоиш кардаанд.
Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ, Абулқосим Фирдавсӣ ва дигар нобиғагони адабиёт дар ашъори худ аз меҳру бузургии модар ёд кардаанд. Дар «Шоҳнома» образи модар ҳамчун тарбиятгари қаҳрамонон бо эҳтироми хос тасвир ёфтааст.
Ин анъана то имрӯз идома дорад. Дар ҳар хонадон сухани модар қонун, дуои ӯ паноҳ ва розигии ӯ баракат шумурда мешавад.
Модар - мураббии насли солим. Ояндаи миллат дар дасти насли ҷавон аст ва тарбияи ин насл пеш аз ҳама ба зиммаи модар вогузор шудааст. Модар аввалин омӯзгорест, ки фарзандро бо забон, одоб, фарҳанг ва арзишҳои миллӣ ошно месозад.
Маҳз аз домони модар фарзанд эҳтироми бузургсолон, дӯст доштани Ватан ва масъулиятшиносиро меомӯзад. Агар модар босавод, фарҳангдӯст ва худогоҳ бошад, ҷомеа низ пешрафта мегардад. Аз ин рӯ, дастгирии модарон, фароҳам овардани шароити мусоиди зиндагӣ ва таълиму тарбияи онҳо вазифаи муҳими ҷомеа мебошад.
Нақши модар дар рушди ҷомеаи муосир. Имрӯз модарони тоҷик танҳо дар доираи хонадон маҳдуд нестанд. Онҳо дар соҳаҳои гуногун - илму маориф, тандурустӣ, иқтисод, фарҳанг ва сиёсат фаъолият мекунанд. Ҳамзамон бо иҷрои вазифаҳои касбӣ, онҳо масъулияти тарбияи фарзандон ва нигоҳдории гармии оиларо низ ба дӯш доранд.
Ин дуҷониба будани масъулият заҳмати бузург металабад. Аз ин рӯ, эҳтиром ва қадршиносии меҳнати модар бояд ҳамарӯза зоҳир гардад, на танҳо дар як рӯзи ид.
Қадршиносӣ - танҳо дар сухан набояд бошад. Мутаассифона, баъзан мо танҳо дар рӯзи ид бо гулдаста ё туҳфа модарро табрик мекунем. Аммо модар бештар аз ҳама ба меҳрубонӣ, таваҷҷуҳ ва ғамхории фарзандон ниёз дорад.
Як сухани нек, як оғӯши самимӣ, як кумак дар корҳои рӯзгор метавонад қалби модарро шод гардонад. Қадршиносии ҳақиқӣ дар эҳтироми доимӣ, дар гӯш кардани суханаш ва дар дастгирии ӯ зоҳир мешавад.
Модар - рамзи сулҳу ваҳдат. Модарон ҳамеша тарафдори сулҳу оромӣ ҳастанд. Онҳо намехоҳанд фарзандонашон дар муҳити ноором ба камол расанд. Аз ин рӯ, модар рамзи сулҳ, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ маҳсуб мешавад.
Ҷомеае, ки ба модарон такя мекунад, ҳамеша ба сӯи ваҳдат ва субот қадам мегузорад. Зеро меҳру шафқати модар инсонҳоро ба ҳам наздик месозад ва ҳисси инсондӯстиро тақвият медиҳад.
Рӯзи модарон фурсати муносибест, то бори дигар ба бузургии ин шахсияти муқаддас арҷ гузорем. Модар офарандаи ҳаёт, мураббии насл ва сутуни устувори оила мебошад.
Бигзор ҳар рӯз барои модарон рӯзи ид бошад. Бигзор лабони онҳо ҳамеша хандон, қалбашон ором ва зиндагияшон пур аз меҳру муҳаббат бошад.
Эҳтироми модар - эҳтироми инсоният аст. Ҳар касе, ки модари худро қадр мекунад, арзишҳои волои ҳаётро пос медорад.
Бобоев Б.Д. - мудири сектори таълиму омӯзиши
Филиали Агентии амнияти ХБРЯ АМИТ дар вилояти Суғд
