Перейти к основному содержанию
Истиқлолият ин неъмати бебаҳост. Барои арзи ҳастӣ намудани ҳар як миллату давлат ба даст овардан ва доштани истиқлолият нақши муҳим дорад. Пойдории ҳар як давлату миллати соҳибистиқлол ин аз артиши худи давлат вобастагӣ дорад. Қушунҳои сарҳадии Ҷумҳурии Тоҷикистон сутуни пойдори давлати мо мебошад. Агар ба таърих назар андозем, барои ба даст овардани истиқлолият, нақши қушунҳои сарҳадӣ хеле калон аст.

Мафҳуми ҳомиён ё аскарон вожаест хеле пурифтихор. Вақте, ки ин калимаро рӯи забон меорем пеши назарамон ҷавононе меоянд, ки вақеан ҳам далеру шуҷоъ, дорои нангу номус, шаъну шарафи ватандорӣ ҳастанд. Ҳомиён ашхосе ҳастанд, ки зирак, ҳушёру нотарс. Аскарону ҳомиёни Ватан ин ҷавонони қавииродаву бо нангу ор ва ҳимоятгарони ин марзу буми аҷдодиро, ки чашми бедори Ватан мебошанд ва дар тамоми ҷузъу томҳои давлатӣ содиқона адои хизмат карда истодаанд.

Ҷашни 33-солагии таъсисёбии Рӯзи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистонро самимона табрику муборакбод намуда, ба якояки сарбозону афсарон ва ҳомиёни диёрамон тансиҳативу сарбаландӣ, тинҷиву оромӣ, ободиву осоиштагӣ, сулҳу суботи поянда ва рӯзгори ободро таманно дорем, бигзор ҳамеша зери ливои давлати соҳибистиқлоламон боз ҳам қадамхои устувору мустаҳкамтар гузоранд.

То ба даст овардани истиқлолияти Тоҷикистон ва таъсисёбии қушунхои сарҳадӣ, ҷавонони ба синни хизмати ҳарбӣ расида, ба дигар давлатҳои хориҷа, аз ҷумлаи Олмон, Белоруссия, Фаронса ва Русия рафта, адои хизмат мекарданд.

Ҳамин тариқ, 18 декабри соли 1992 Раиси Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Рахмон қарор дар бораи таъсиси Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба имзо расид. Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон замоне таъсис дода шуд, ки раванди тезу тундшавии сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоии кишвар дар ҳолати ноором қарор дошт ва низомиёнию ҳарбиҳо кам буданд. 23 феврали соли 1993 дар пойтахти кишварамон шаҳри Душанбе паради ҳарбӣ баргузор гардид, ки он рӯз расман рӯзи таъсисёбии қушунҳои Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон карда шуд.

Бо шарофати ба даст овардани истиқлолияти давлатии Тоҷикистон ва дастгирию заҳматҳои шабонарӯзии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Рахмон ҷиҳати вусъат бахшидани корҳои ободонию созандагӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҳамаи хизматчиёни ҳарбию низомӣ ва афсарону сарбозон ҳамаи шароитҳои хизматию маишӣ ба роҳ монда шудааст.

Оре, сарбозону ҳомиёни Ватан ҳақиқатан ҳам бедорхобӣ кашида мудом пайи ҳифзу ҳимояи ин сарзамини аҷдодӣ камари ҳиммат бастаанд. Маҳз бо туфайли зиракиву ҳушёрии онҳо аз хурд то калон, аз калон то пиру барно, ҳама орому осуда ва бо хотири ҷамъ умр ба сар бурда истодаем.

Чуноне, ки дар боло қайд карда гузаштем, Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити хеле мураккаби сиёсиву иҷтимоӣ арзи ҳастӣ намуд. Бо вуҷуд доштани мушкилотҳои иқтисодӣ, нооромии дохилӣ ва норасоии кадрҳои касбию низомӣ давлат тавонист пояи устувори Артиши миллиро гузорад.

Бо ифтихор метавон гуфт, ки Артиши миллӣ ҳамчун ниҳоди муҳими давлатӣ кафили сулҳу субот ва амнияти кишвар мебошад. Пас аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ, Ҷумҳурии Тоҷикистон мисли дигар ҷумҳуриҳои собиқ зарур шуморид, ки Артиши худро таъсис диҳад. То таъсисёбии артиши миллию қушунҳои сарҳадӣ қисмҳои ҳарбӣ дар ҳудуди ҷумҳурӣ тобеи маркази иттиҳодӣ буданд ва ба манфиатҳои давлати тоҷикон мутобиқ карда, нашуда буданд. Барои давлати Тоҷикистон солҳои 1992-1997 давраи санҷиши ҷиддӣ гардид. Ҷанги шаҳрвандӣ ба тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷамъиятӣ таъсири манфӣ расонид. Дар чунин шароити басоҳам ҳассос зарурати ташкили Артиши миллӣ, ки тавонад амнияти давлат ва тартиботи конститутсиониро таъмин намояд, бештар эҳсос мешуд.

Ҳамчунон, ки зикр кардем рӯзи 23-юми феврал ҳамчун Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар таърихи давлатдории тоҷикон сабт гардид. Аз 23-юми феврали соли 1993 сар карда то ин ҷониб ҳар сол ин сана бо ифтихор дар фазои сулҳу субот ба таври расмӣ мутантан ҷашн гирифта мешавад. Аз ин лиҳоз, барои ислоҳоти ҳамаҷониба дар соҳаи мудофиа барномаҳои истилоҳотӣ амалӣ гардидаанд. Дар давраи соҳибистиқлолӣ таваҷҷуҳи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ин соҳаи хелоҳам зарур зиёд гардида, масъалаи баланд бардоштани сатҳи омодагии ҷангӣ, таъмини иҷтимоии хизматчиёни ҳарбӣ ва навсозии инфрасохтор диққати махсус дода шуд. Ташкил ва бунёди шаҳракҳои ҳарбӣ, таъмири казармаҳо ва фароҳам овардани шароити беҳтари хизмат аз ҷумлаи дастовардҳои арзандаи ин давра ба ҳисоб меравад.

Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар давраи соҳибистиқлолӣ марҳила ба марҳила рушду такомул карда истодааст. Бо боварӣ метавон гуфт, ки Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон кафили амният, сулҳу субот ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ мебошад. Аз ин рӯ моро зарур аст, ки насли наврас ва ҷавонони имрузаро дар руҳияи ватандустӣ тарбия намуда, барои ҳифзу ҳимояи ин марзу буми аҷдодӣ раҳсипор намоем, то дар оянда бозҳам сарзамини мо – тоҷиконро ҳифз намоянд. Ва ин мулки аҷдодии моро дар арсаи байналмиллалӣ бозҳам муаррифгар бошанд.

Ходими илмии Институти ботаника, физиология ва генетикаи растании Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, Озмоишгоҳи рустаниҳои шифобахш ва фарматсевтика Абирова Бахтинисо